مدت‌هاست که نیما را پدر شعر نو فارسی می‌دانند اما جایگاه او مانند هر پدری، جایگاهی مناقشه‌برانگیز است. کسانی که خود را پیرو نیما می‌دانستند تفسیرهای متفاوتی از میراث او داشتند. بسیاری از شاعران معاصر سعی کردند از زیر سایه‌ی این پدر بیرون بیایند یا ضد او شورش کنند‌. در مقابل عده‌ای کوشیدند به نیما بازگردند. بخش بزرگی از تاریخ شعر معاصر، تاریخ مواضع مختلف نسبت به نیما بوده است. تفسیر غالب از تجدد نیما تا امروز تفسیری فرمالیستی است و عواملی چون تحول قالب و زبان را برجسته می‌کند.

در این دوره می‌کوشیم نگاه دیگری به این موضوع داشته باشیم. در پرتو این نگاه نقاط عطف تازه‌ای در تحول شعر فارسی در کار نیما و دیگر شاعران معاصر او خواهیم دید، نمونه شعرهایی را که نشان‌دهنده‌ی این تحول هستند خواهیم خواند و سیر تحول شعر نیما را بازخوانی خواهیم کرد.